Even uit het raam kijken: is het droog of is het nat. En daar begon de twijfel: shit, het is helemaal bewolkt en nevelig buiten. En het regent ook nog. En nu dan? Hoe laat vertrekken we eigenlijk? Negen uur? Tien uur? Eerst maar eens ontbijten. Daarna maar eens een been buiten de deur zetten. Brrrrr, wat koud. Korte of lange broek aan, korte mouwen, lange mouwen of armwarmers? Regenjasje? Na veel vijven en zessen stonden de renners buiten te kleumen voor de deur van de fietskelder. Iemand met een lege band. 'Wie heeft de pomp? Die ligt in de auto en ik heb de sleutel niet bij me. Die ligt boven in de kamer. Wie heeft de sleutel van de kamer? Geen idee. Naar de receptie dan maar'. Eindelijk verschijnt de pomp ten tonele. Inmiddels was het al half tien. Geloof het of niet, maar de T2 rijders waren vanmorgen eerder op pad dan die van T1.

Ik nam weer plaats in de tweede groep van T2. En daar gingen we op weg. Tien beklimmingen stonden er op het programma ... Ik heb er maar niet teveel over nagedacht. Eenmaal Winterberg voorbij was het nog best fris met de korte broek. Gewoon doorzetten maar. Al vrij snel kregen we de eerste beklimming voor de kiezen. Allemachtig, wat een steiligheid. Foei, direct al zo moeten afzien. Zet dit de toon voor de rest van de rit? Maar gelukkig, sociaal als we bij T2 zijn, wachten we steeds netjes op elkaar. Dus ook nu. En ik moet eerlijk zeggen: hierna ging het klimmen me steeds beter af. En nog een geluk: het stuk Sauerland dat we doorkruisten was werkelijk wonderschoon met prachtige uitzichten. En het zonnetje brak eindelijk door. Na vijf beklimmingen bereikten we de Edersee. En nog iets later kwamen we in het wilde westen. Althans, dat leek erop, want onze eerste pleisterplaats bestond uit optrekjes zoals je die kent uit cowboyfilms.

En ja hoor, daar begon de wispelturigheid weer. Koffie? Ja, lekker! Haben Sie auch Apfelkuchen? Nein, leider nicht mehr. Wilt u dan misschien een stukje lekkere cheesecake? Huh, wat is dat dan weer? Nooit van gehoord, kan niet wat zijn. Dan eet ik wel uit mijn achterzakvoorraad. Daar bleef het niet bij. Hoe krijg je een HTFC-echtpaar leuk op de foto? Zet ze achter zo'n rechtopstaande plank waarop een cowboy en cowgirl zijn geschilderd. Zo'n plank met gaten waar je je gezicht door kunt steken. Dat is toch geweldig? Ja hallo, dat ga ik niet doen. Maar toen greep de teamleider in. Niet alles gaat vrijwillig, was hij van mening. Resultaat, een geslaagde foto van het echtpaar. Maar ja, die teamleider heeft ook zijn eigenaardigheden. Die wilde een eigen foto. En nog wel gemaakt in een speciale pose bij een huis dat voor de gelegenheid ondersteboven was gebouwd. Afijn, die foto werd gemaakt. Een paar zelfs. Apart hoor.

Daarna maar weer eens een stukje verder fietsen. De wind was ondertussen gedraaid. Vals plat, vlagerige wind tegen. Iedereen aan de beurt voor wat kopwerk. Dan waait die wispelturigheid vast wel uit de hoofden van de Hollandse renners, die bovendien overal zomaar fietsen. Neem de fraaie stuwdam van de Edersee. Hallo! Hier darf man nicht fahren! Absteigen! Ja doei, wij gaan gewoon lekker door op onze manier. Na nog wat beklimmingen kwam de sleet er zo langzamerhand wel een beetje op. Even wat eten. En waar doe je dat? Bij Helga natuurlijk. Helga heeft een heel fijn Waffelhaus. Maar ja, een menukaart van minstens tien bladzijden. Welke Waffel moet je nu kiezen? Met chocolade, banaan, kiwi? Of neem je een hartige crepe? Keuzestress. Het kwam goed en iedereen genoot van de zoete versnapering.

De wispelturigheid naderde zijn hoogtepunt in Winterberg. Kermis, braderie, dorpsfeest: wat het ook was, het dorp was deels afgesloten. En nu? Waar moeten we heen? Maar liefst vier keer werd de weg gevraagd aan voorbijgangers. In mijn beleving hebben we vervolgens het hele dorp gezien voordat we eindelijk op de goede weg zaten.

Na het eten maakten we met een paar natuurminnende clubgenoten een wandelingetje in de buurt. Halverwege weer een momentje van van wispelturigheid. Gaan we naar links naar dat restaurantje om koffie te drinken? Ja? Nee? Wat? Naar de Kahler Asten lopen? En daar koffie halen? Na weer veel vijven en zessen liepen we met een groepje verder naar de uitkijktoren. Lekker, koffie! Je kunt het natuurlijk al raden: restaurant dicht. Maar à la, geen nood, de koffieautomaat in onze overnachtingslocatie bood heerlijke koffie. En nog veel meer, gezien de gezellige avond die volgde. Eind goed, al goed, zeg maar.

Morgen nog een laatste ronde voordat we weer op 'hoes an goan'. Moeten eigenlijk. En daar is dit keer geen twijfel over mogelijk!

Karel Masselink