ONGENAAKBAAR

Maar ja, wat heeft dat te maken met onze meerdaagse clubactiviteit van 2025? Tipje van de sluier: vulkanen. Vulkanisme in ons deel van Europa is iets uit de verre oudheid. Tuurlijk. Maar oerkrachten uit de aarde waren het, die lang geleden het landschap compleet veranderden. Vuurspuwende bergen. Ongenaakbaar, ontembaar, onmenselijk. Nog een tipje: Duitsland. Ook dichterbij huis liggen van die oude vulkanen. In de Duitse Vulkan-Eifel. Het is een echte brok oerland. Als je er met de auto doorheen rijdt ga je meteen compleet op in een enorme veelheid aan slingerwegen, maar dat gaat allemaal redelijk moeiteloos. Je kunt er ook fietsen, als je wilt. Maar dan moet je weten dat het landschap voor de welwillende fietser ongenaakbaar en ontembaar kan zijn. Misschien mag je het soms zelfs onmenselijk noemen.

BIJ BOSJES

Het werd een stevige kennismaking. Bij bosjes vielen wij allen voor de schoonheid van de Vulkan-Eifel. Dat is een mooi gegeven. De natuur in al haar lentepracht. Lieflijke wegen kronkelen door het landschap. Opdoemende fraaie burchten of restanten daarvan tonen een roemrucht verleden. Bij bosjes werden we ook geconfronteerd met stevige fietsroutes met ontelbare klimmetjes in de categorieën pfff, hijg, zwaar, nog zwaarder, haast niet te doen en ja-doei-ik-stop-ermee. We hebben ze allemaal meegemaakt. De foto's die resteren getuigen vooral van de overwinningen die zijn behaald. En de verhalen erbij worden ongetwijfeld toegevoegd aan de mondelinge overleveringen in de HTFC-kronieken.

MALHEUR

Zelf heb ik een deel van het bezoek aan de Vulkan-Eifel vanaf de zijlijn mee moeten maken. Noodgedwongen, vanwege lichamelijke malheur. De verbetenheid van de dappere rijders in onze fietsgroepen heb ik vooral van horen zeggen: het niet willen opgeven, het door stoempen, haast tegen beter weten in, het toch halen van de finish, al dan niet met wat hulp en het genot nadien van een koud biertje. En wat te denken van technische ellende. Iets met fietsen en batterijtjes. Bedenk het en het gebeurde. Wel persoonlijk ondervonden heb ik de grilligheid van klimmetjes, die soms heel steil uitpakten en (veel) verder doorliepen dan de veronderstelde top. En de afdalingen na de klimmetjes waren soms adembenemend. Letterlijk. Om te ervaren, maar ook om te zien hoe anderen zich schier achteloos naar beneden wierpen.

TOP

Absoluut top was ons onderkomen. Een kloeke jeugdherberg uit 1926, gelegen in Manderscheid. Midden in het vulkaanpark van de Eifel. Geen gedoe over koffie die bij plantjes werd gegoten, geen harde Duitse stemmen die de toegang tot de eetzaal ontzegden. Maar we kregen een gastvrij onthaal, hadden een eigen vertoefruimte 'Im Keller', voorzien van een rijkelijk gevulde drankenkoelkast en een eigen geluidsinstallatie. En de ontbijtzaal mocht al ruim voor achten betreden worden. Zelfs de broodjes lagen al klaar. Alles tip-top. Ik heb zelfs een lofzang gehoord op de kwaliteit van de douches. Dat zijn prachtige dingen die het leven van de Eifel-fietser wat draaglijker maken.

GESLAAGD

Al met al een geslaagd clubevenement. Door de aanhoudend koude wind en wat nattigheid van de regen, was het gezellig buiten vieren van het verenigingsleven minder aan de orde. Binnen was de sfeer warm. En ook nat, maar dat kwam vooral doordat de drankenkoelkast steeds werd bijgevuld, maar vooral ouderwets gezellig.

Karel