En zo kwam het dat op een, wat al spoedig bleek, stralende zaterdagochtend halverwege april al voor zeven uur een busje met daarin negen HTFC-ers in een opperbeste stemming samen met een aanhanger vol glimmend gepoetste racefietsjes de grote reis naar het noordwesten des lands aanvaardden.

DANKBAAR

De aanleiding was een zeer dankbare. Vorig jaar werd een roemruchte 365-kilometer lange sponsortocht voorbereid en uiteindelijk zeer succesvol verreden. Een van de enthousiaste deelnemers die meedeed van buiten onze club, woont in het Westfriese en hij heeft zich regelmatig met veel plezier en toewijding op 's heren wegen in het Overijsselse en het Gelderse begeven. Een teruguitnodiging was dan ook onvermijdelijk en deze werd uiteraard met graagte geaccepteerd.

Koffie, koek, kleedkamers, toiletten en een douche, werkelijk aan niets ontbrak het in een gebouw dat fungeerde als opstart- en uitpuflocatie voor een selecte groep deelnemers aan de bollenrit, waaronder wijzelf. Fraaie stuurbordjes en stempelkaarten werden uitgereikt en toen was het al snel tijd om de fietsen op te zoeken.

OEI

En daar gingen we dan. Eerst op weg naar de start en vervolgens naar de route. Onder een stralende zon, over smalle dijkjes tussen kleine dorpjes moesten de deelnemers aan de bollentocht (waaronder wij), zich verplaatsen tussen druk autoverkeer en andere verkeersdeelnemers die zich op hun beurt niets aantrokken van snelle racers op de weg. Oei, dat was even wennen.

Het duurde niet lang of er werd een wapen gevonden in de strijd. Een regelmatige luide roep van onze teamcaptain vanuit het peloton. Bijvoorbeeld: TEGEN!, of ACHTER!, of RITSEN!. Het klonk wat hol tegen de mooie oude pandjes langs de weg, maar het leidde ons wel veilig door het verkeer. En verkeer dat is echt een dingetje aan de andere kant van het land. Het gevaar loert overal.

En fietsen door een stedelijk gebied is heel wat anders dan lekker 34,7 rijden over een landweggetje achteraf. Alles moet opeens met beleid. Stoplichten, voorrangsregels, overstekende voetgangers. Zeg maar dag tegen je tempogemiddelde.

SCHAATSBANEN

Denken wij misschien dat we in Haaksbergen een mooie schaatsbaan hebben, ga dan eens voor de grap kijken in het Westfriese. Daar staan om de haverklap betonnen schaatstempels, waar iedere sporter zich de hele dag heerlijk tegoed kan doen aan bananen en krentenbollen. En vaten vol sportdrank. Je kunt er ook gewoon op de fiets doorheen rijden. Iedereen achter de kraampjes even vriendelijk en gedienstig. Fantastisch gewoon.

Toeristische attracties werden achteloos voorbij gereden. Zagen wij ineens uniek erfgoed als de Zaanse Schans voorbij glijden. Stoppen was er niet bij. We moesten door. Maar gelukkig was er even tijd om een mooi setje groepsfoto's te schieten bij een van de prachtige oude windmolens. Ook een stopje bij zo'n heerlijk geurend bollenveld vol met hyacinten mocht niet ontbreken.
(Blader ook even in het fotoalbum!)

FINISH

Op driekwart van de afstand moesten we nog een poosje flink tegen de wind in ploeteren. Dat was niet voor iedereen een genot, getuige de regelmatig terugkerende luidroepende stem vanuit het peloton: RUSTIG!

De finish kwam in zicht. Nog een laatste stempel op de stempelkaart (deed denken aan de Elfstedentocht) werd uitgereikt. Een fraai wandtegeltje ter herinnering rijker, begaven we ons naar de uitpuflocatie. Chips, bier en borrelnoten. En een smakelijke warme hap voordat we de terugweg weer zouden aanvaarden.

Al met al een leuke ervaring, zo'n ritje ver van huis, maar het fietsen in bosgebieden en trappen op rustige wegen tussen akkerland ligt ons toch wel erg na aan het hart.

Karel Masselink