Mijn algemene topografische kennis van ons landje valt op zich nog wel mee, dat wil zeggen dat ik de ligging van plaatsen redelijk kan duiden, maar mijn kennis van de mooie fietsstukjes stopt vrij abrupt voorbij Almelo. Daarboven ben ik volledig aangewezen op de fietsroutes die mijn Garmin weergeeft en op de kennis van onze ijverige routebouwers. En vandaag was een verrassingsdag. Een aangename.

De eerste verrassing betrof de fantastische koffie-locatie aan de kanaalkade bij Gramsbergen. De 'Deerntjes van de Brouwerij' (ik las dit op de bedrijfskleding van de serveersters) stonden al met koffie en gebak op hun dienbladen klaar, terwijl we onze fietsen nog niet eens gestald hadden. Een fijn koffie-genietmomentje volgde in de weldadige warmte van de ochtendzon. Rondom ons heen werd ondertussen een knusse rommelmarkt met eet- en drinktentjes opgebouwd. Gesterkt en opgemonterd trokken we weer verder.

Op een gegeven moment wipten we ergens de provinciegrens over. Onze route voerde ineens over schilderachtige klinkerweggetjes, met langs weerszijden dito boerderijtjes en huisjes. Ik zag romantische rieten daken, kunstig rietvlechtwerk langs oude gevels en intieme dorpspleintjes. Dorpjes als Zwinderen, Gees en Orvelte, het een nog pittoresker dan het ander. Ik was compleet verkocht. Vanwege de volop aanwezige toeristen moest het tempo af en toe flink omlaag, maar de historische beleving was wonderschoon.

Het zwaartepunt van de dag zou weldra aan de horizon opdoemen; een berg van naar het schijnt mythische proporties, en dat zomaar in Drente. Maar in de aanloop naar de berg volgde eerst een daverende klap. De klap van een geknalde band van een van de fietsen die lekker was opgewarmd in de zon. Mijn fiets die toevallig in de buurt stond zat ineens vol kloddertjes fijne latex uit de geklapte band. Dat was wat minder. Vele handen maken licht werk, dus in een mum van tijd was het bandprobleem gefikst en kon er weer gefietst worden.

Oké, oké, nog net geen 50 meter hoogte is natuurlijk niet echt spectaculair voor een mythische berg, maar de VAM-berg is wel een leuke attractie. Verrassend ook. Geen echte, natuurlijke berg (het gaat om een oude vuilnisbelt tenslotte), maar wel één met echte klimmetjes. Ik weet dat er fietsers onder ons zijn die alles op het grote blad doen. Zo stoer ben ik (nog) niet. Met mijn kleine versnelling was het parcours heel goed te doen. Na een fotomomentje op de top, volgde daarom een extra rondje over de Drentse bergweggetjes. Heerlijk!

Tijd voor de lunch. Onze magen begonnen te knorren. De maaltijd zou worden geserveerd in Dedemsvaart. Dat was nog wel een stukje rijden. De weg er naar toe was nogal rechtdoor, zeg maar. Weinig spectaculair, veel plat land en weinig afleiding. Niks aan te doen. Daarom maar een extra gelletje erin en gaan met die banaan. Gas op de lolly. Alles voor de bourgondische lunch die ons beloofd was. 

De langverwachte lunch werd fraai uitgeserveerd op het terras en we werden compleet in de watten gelegd door de serveersters. We konden kiezen uit twee soorten luxe soep en er was een ruime sortering heerlijke belegde broodjes. En cola in overvloed. Meer dan genoeg om onze energietanks weer vol te tappen. Wat een genot. Bij Den Ham stond er weer 'Twente' op de plaatsnaamborden. Rust daalde neer over het peloton en in kalme draf reden we op huis aan.

De 240 kilometer werd bij menigeen in de Strava-logboeken bijgeschreven als 'langste rit die je gemaakt hebt'. Een mijlpaal. Om er vervolgens maar kort op te gaan zitten. Het echte werk moet uiteraard nog gedaan worden. En daar gaan we voor. Maar ach, dat komt vast goed. In het begin van de trainingen was 120 al een eind, nu hebben we 240 gedaan. Straks nog een keertje 120 erbij en dan zijn we er. Je moet het positief blijven zien, zegt deze pure optimist!

Karel