Tilff - Bastogne - Tilff, 18-05-97

Op 18 mei jongstleden (1^e pinksterdag) fietsten 7 man van de HTFC mee met de toerfiets-versie van

 Luik - Bastenaken - Luik

De voorbereiding

Voor Martin Siemerink was het de eerste keer, maar de meesten van ons hadden al één of meerder keren meegedaan met Luik-Bastenaken-Luik. De nieuwigheid is er vanaf, de zenuwen, die we vroeger hadden, zijn gemakkelijk onder controle te houden. Maar toch, eerst hou je nog een slag om de arm, maar als je je definitief hebt opgegeven, dan ben je er wel constant met je gedachten mee bezig. Ben ik wel sterk genoeg? Wordt het geen lijdensweg? Ben ik niet te oud? Ik heb die Redoute altijd moeten lopen, nu ook?

Ikzelf heb er nauwelijks extra voor getraind, maar als ik hoor dat Freddie meegaat, en Wilfried, dan moet het toch mogelijk zijn! Als we bij elkaar blijven, dan lijkt het me nog leuk ook. De lichamelijke voorbereiding van vroeger, maakt plaats voor een meer geestelijke voorbereiding. Zal wel aan de leeftijd liggen.

Tilff

We hadden afgesproken, dat we om 08.00 uur zouden vertrekken vanaf Tilff. Michel komt vanuit een camping in Zuid-Limburg, ikzelf moet uit Maastricht komen, waar mijn schoonmoeder woont, en de vijf anderen komen rechtstreeks met twee auto's uit Haaksbergen. Zodra ik om 07.00 in de auto stap, zie ik dat het weer niet datgene is, wat Jan Versteegt had voorspeld. Gitzwarte lucht, en nog maar net droog. Als ik om 07.30 in Tilff aankom regent het. Al ver buiten het dorp staat de weg vol met auto's. Ze staan gewoon geparkeerd op de vluchtstrook van de autobaan. Het is duidelijk, ik ben één van de laatsten die aankomen. Als ik mijn fiets uit de kofferbak haal, arriveert ook Michel in zijn VW-Golf. We proppen onze zakken vol met proviand, en we fietsen de helling af over de snelweg naar beneden naar het dorp. Ik denk nog, dit stuk moet ik straks ook weer omhoog. We komen precies gelijk aan met de vijf anderen. Perfect geregeld. We schrijven ons in, we zijn inderdaad bijna de laatsten. Ik heb nr. 5656, mooi nummer. De kosten zijn bijna Hfl 8,= Eerst nog even een sanitaire stop, van de zenuwen heb ik plotseling erge haast, ik haal heeeeeeeeeet ......... net niet. Gadverd......., de broek vies, een heleboel wc-papier gebruikt, handen goed gewassen, en dan maar op weg. De motregen heeft plaats gemaakt voor echte regen.

Het begin

De eerste helling begint al na zo'n 5 km: Côte de Dolembreux (280 m). Een helling waar je rustig met 39 x 21 of 39 x 19 omhoog kunt. De verhoudingen waren direct duidelijk: Martin, de beide Jannen en Michel lopen uit, Freddie, Wilfried en ik blijven ietwat achter. De regen blijft niet achter ........ Met bakken ....;. We zien weinig fietsers richting Bastogne, nee, er komen ons alleen maar tegemoet. Waar komen die toch vandaan? Het wordt ons langzaam duidelijk, deze mensen houden het voor gezien, het weer is te slecht. We zien ook in de verste verten geen lichtpuntje aan de inktzwarte lucht. Zwijgend fietsen we verder. Plotseling zien we de vier vooruit fietsende HTFC'ers onder een afdakje staan. Michel heeft een lekke band. We gaan erbij staan, het is een kleine kapschuur, met wat gereedschap, een kruiwagen en wat andere troep. Onmiddellijk komt er een klein Renaultje aan, een kleine druk frans sprekende man stapt uit, en maakt ons boos duidelijk dat dit "propriété privé" is. "Dat klopt!", zegt Wilfried. De man kijkt hem verbaasd aan, zegt nog wat in het Frans. Wilfried verstaat hem niet, en wijst naar de stromende regen en de zwarte lucht. De man roept nog, dat dit alles van hem is, en dat we moeten opsodemieteren. Vriendelijke jongens die Walen. We bezweren hem, dat we nergens aankomen, en dat we zo weer weg zijn. Aju. Als hij weg is, stelt Wilfried voor om zijn sigaretje even uit te maken in die baal stro. We vertrekken weer.

De verwarring

We fietsen gezamenlijk verder. Oh nee, toch niet. Langzaam zien we Martin in de regen verdwijnen. Hij fietst toch wel gemakkelijk, die jongen. Tja, jong, weinig kilo's, en fanatiek. We komen nog steeds alleen maar fietsers tegen, zitten we wel goed? Hebben we geen pijlen gemist? De pijlen bestaan uit op de grond geschilderde tekens. Ja, het klopt nog steeds. Na 31 km komt er een splitsing: 122 km linksaf, 213 km rechtdoor. We overleggen, wat doen we? We besluiten linksaf te gaan, en de korte route te nemen. Met dit weer is de lol er een beetje vanaf. Maar ja, Martin is ons vooruit. Jan Meijer biedt aan hem op te halen, en fietst met 50 km/uur Martin achterna. Wij volgen langzaam, in eerste instantie ook rechtdoor. Het duurt een kwartier, het duurt een half uur, geen Jan, geen Martin. De regen wordt langzaam minder. Plotseling zien we Jan. Hij heeft Martin niet meer gevonden. Hoe kan dat?? Fietst hij zo hard? Of was hij al linksaf geslagen. Een echte Siemerink. We besluiten door te rijden naar de eerste controle. Deze is na 48 km, in Odeigne. De stempelaars zijn al bezig alles op te ruimen. Het is duidelijk, volgende keer moeten we toch eerder starten. We discussieren even wat we gaan doen, terug, en de korte route rijden, of door. Er wordt gestemd, de stemming is verdeeld. En toen ........ karakter, echte HTFC'ers, zeggen dat je omkeert, en dan toch verder fietsen. We gaan Luik helemaal uitfietsen, met ons zessen weliswaar, waar is die verrekte Martin??

Het "makkelijke" stuk

Het parcours is glooiend. Niet zo steil. We blijven mooi met ons zessen bij elkaar, en ik moet eerlijk zeggen, dat is toch veel gezelliger. Tegen 11.30 komen we op een lekkere helling: de Côte de Bonnerue. We halen steeds meer fietsers in, en de tegemoetkomende stroom fietsers is opgehouden. Bovenop de berg (440 m) staat een fotograaf die de doornatte fietsers op de gevoelige plaat neemt. In het Nederlands wordt aangekondigd, dat we hem bij de finish kunnen komen afhalen. Het tempo wordt wat opgeschroefd, we gaan wat meer op de "macht" naar boven. We zijn niet meer de laatsten. Na 92 km is er pauze in Houffalize. In een soort sporthal kunnen we even op adem komen, we drinken en eten ons helemaal weer vol. Koud wordt het wel. Een wielrenster komt naar ons toe: "jullie zijn toch van die club uit Haaksbergen, dan heb je ook vast wel een reservewiel bij jullie". We voelen ons vereerd, maar kunnen haar niet helpen. We fietsen weer verder. Sommige fietsers sluiten zich bij ons aan, de meesten met moeite. Vooral als het dalen weer over gaat in klimmen: zolang mogelijk de grote molen, en pas op het laatste moment naar de kleine versnelling, in een mum heb je dan vaak een gat van 100 meter geslagen. Het gaat perfect. We halen fietsers in, die al om 06.00 uur vertrokken waren. Ik denk dat ik de Redoute ook op ga fietsen i.p.v. lopen. We verheugen ons al op de Wanne.

Het moeilijke stuk

Wanneer wordt het ook alweer menens? Bij de Wanne? Vergeet het maar. Vòòr de Wanne, na 141 km komen we de Mont le Soie tegen, 570 m, en steil. Staand op de pedalen. We zijn de drie sterke collega's Jan, Jan en Michel kwijt. Toen Wilfried moest plassen kwam de schifting. Met ons drieën komen we hijgend boven, via een hobbelige afdaling naar beneden, en onmiddellijk is daar de Wanne. Het blijft een rotding. Toch komen we redelijk fris over. Boven op de berg is er controle. Stempelen doen we niet meer, onze stempelkaart is een vies nat lapje geworden. Even een Lipton Ice Tea in de bidon, verder. Een zeer gevaarlijke afdaling. In de remmen naar beneden, naar Stavelot. Het dorpje ziet er altijd gezellig uit. Kinderkopjes, terrasjes, en ....... de muur. Rustig omhoog. De 39 x 26 hebben we geschakeld. Ik trap mijn achterwiel scheef, even afstappen, en met moeite weer starten. De helling wordt minder steil, maar het klimt door tot 525 m.. Linksaf, dalen, het regent weer. Scherp rechts: De Rosier. Een lengte van ruim 5 km, stijgen van 310 naar 560 m. Niet steil, maar er komt geen end aan. Rustig klimmen. "Luisteren naar je lichaam", zorg dat je niet teveel gaar hijgen. Die hebben we ook weer gehad. Het is ondertussen bijna 17.00 uur. De Maquisard nemen we zonder moeite. Echter we fietsen constant achter twee auto's, die een groepje Belgen volgen, althans, als ze naar beneden moeten, zodra het klimmen wordt, houden ze zich vast aan de auto's. En maar schreeuwen naar elkaar, of is het schelden, het ziet er niet al te vriendelijk uit. Rare jongens die Walen. We halen ze in, en nu op naar de Redoute.
In Remouchamps besluiten we even op krachten te komen. Op het muurtje naaste de rivier even zitten, we eten iets. Een zeer bruine man praat even met ons. Had de tocht al gefietst, was al om 14.00 uur aangekomen, had zich al gedouched, enz.. We kijken hem ongelovig aan. Hij brandschoon, fris en monter, wij zien er niet uit: vermoeid, nat, vies. Wilfried draait vlot een sigaretje. We stappen weer op, naar de Redoute. Ik voel me niet meer zo fit als een paar uurtjes geleden, maar ik blijf op de fiets. Rustig beginnen, niet buiten adem geraken, en doortrappen. Sjonge, die twee of drie steile stukjes (22%) hakken erin. Als het weer redelijk vlak wordt (15%) even op het zadel. Het laatste stuk gaat weer boven de 20%. Er zitten Nederlandse toeschouwers. "KOM OP HOKSEBARGEN, JE KUNT HET!!" Waar heb ik dat meer gehoord? Als laatste van ons drieën kom ik boven "YESS!".

De finish

Na de Redoute gaat het naar beneden, alleen nog een helling bij Sprimont. Iets over zessen rijden we Tilff weer binnen. Zowaar met een flets zonnetje. We zien De Jannen, en ........."Martin, waar was je????" Martin lacht als een boer met kiespijn. Hij had per ongeluk de korte route gefietst. Was achter een groepje aangefietst, had de splitsing niet opgemerkt, en zat na 61 km al op de Wanne, i.p.v. 154 km. Had de hele middag in zijn fietskleren in Tilff doorgebracht. Volgende keer beter Martin.
Voldaan drinken we een paar Belgische pintjes. Daarna met de fiets weer omhoog over de autobaan. Mijn auto staat verlaten op de vluchtstrook. Het zonnetje schijnt. Een prachtige dag.

Joop Temmink