Op weg naar

Santiago de Compostela

5 mei – 16 juni 2007

Deel 2

Beeldhouwwerk ingang kathedraal in Astorga

Straatje in Rabanal

Donderdag 7 juni 2007.

Rabanal – Villa Franca del Bierzo.

Gerrit, kijk af en toe over je schouder om er zeker van te zijn dat iemand je volgt.

Via Rabanal naar Fonce Banòn een dorp dat heeft stil gestaan, het is nu een eenzaam oord, vroeger was het een heel belangrijk punt van de camino.Via klimmen en dalen naar 1500m Cruz de Ferro,dit is een simpel ijzeren kruis boven op een boomstam op het hoogste punt van de weg. In al zijn eenvoud vormt het een indrukwekkend, eeuwenoud monument.

Symbolisch legden vroeger de pelgrims een deel van hun zorg/last af door een steen op de grote hoop aan de voet van het kruis te leggen.De pelgrim van nu houdt het gebruik in ere.

Hiervoor kregen we fietsen pech,ketting gebroken,Ellen en Jeanette hadden nog een koppeling die paste.De klimmen zoveel mogelijk lopen en de dalen gewoon laten gaan. Hierna volgde er een waanzinnige afdaling met uitzicht op de vallei van El Bierzo en de stad Ponferrada ongelooflijk mooi, even niet aan de fiets denken (nieuwe ketting en cassette) toch nog door gefietst naar Villa Franca del Bierzo geen camping wel een albergue als fietser mogen we blijven slapen een ruimte met stapel bedden 9 prs. waarvan 1 vrouw.Vanavond in de stad zit een vrouw en ik denk haar te kennen het is Hanny haar hebben we ontmoet in Ossendrecht, geweldig om elkaar weer te ontmoeten op weg naar Santiago. Er heerst een gezellige sfeer. Gisteravond kwam Jan even langs voor een lekker pilsje (van hem zelf) hij rijdt door naar de kust.Wat een rustige nacht zou moeten worden gezien de ligging werd het een slapeloze nacht door blaffende en jankende honden en koude voeten ook Gerrit heeft slecht geslapen.

We beginnen morgen aan onze laatste etappe/traject dan is ons doel bereikt,de laatste loodjes zullen zwaar zijn, toch geeft het ons een heel voldaan gevoel.We zijn allebei wat onrustig want we weten niet welke kuren onze fiets nog krijgt of wij.

Eenzaam dorpje, Fonce Badôn

Een “ warme “ plek

Cruz de Ferro

Villa Franca del Bierzo

"The train"

Villa Franca del Bierzo

Vrijdag 8 juni 2007

Villa Franca del Bierzo - Alto de Pio

Vannacht heerlijk geslapen tussen de mannen, een hele leuke gezellige albergue.Vanmorgen vroeg al een drukte iedereen wil weg toch verloopt alles rustig.Vanmorgen begon onze klim van 30 km naar Cebreiro het laatste stuk is te vergelijken met de Roelandpas. Cebreiro is een klein dorpje dat bestaat uit ongeveer 20 huizen en een 10 e eeuws kerkje.Dit stadje ligt op de hoogste bergrug tussen Leòn en Galicia met fraaie uitzichten over diepe,groene dalen.

We komen niet door de tunnels die we zien. We volgen een historische weg, hele stukken hebben we gelopen om de ketting te ontlasten.Vandaan heeft een Spaanse wielrenner Gerrit bedankt omdat hij het koppelstukje had voor zijn ketting, toch een gebroken ketting en dat zonder bagage.We doen het heerlijk rustig aan en komen uitgerust in Santiago de Compostela aan,vandaar kijken we of we nog met een bus naar Finisterre gaan.

Onze fiets wordt regelmatig op de foto gezet “de train”wordt er al gezegd, gisteren “de train”nog langer gemaakt. Vandaag heerlijk ouderwets een boer met een aantal koeien los wandelend over de straat op een afstand kon hij ze dirigeren. Nu 17:00 uur onweert het hevig in Alto do Poio het hoogste punt voor vandaag.

In Cebreiro

Stadje uit de vroege middeleeuwen

Dorpskerkje in Cebreiro

Zaterdag 9 juni 2007.

Alto de Poio – Portomarin.

De oever waar we niet zijn, noemen we de overkant.

Vanmorgen maakte Gerrit me om 7:00 uur wakker ik heb weinig gemerkt van de vertrekkende wandelaars. Dit was een goede slaapplek alleen niet zo sfeervol als de andere,wel rustiger,even een broodje en dan vertrekken we.

We zitten nog maar net op de fiets en roepen al “prachtig” de laag hangende mist dan een zonnetje en wij midden in de natuur. Om 8:30 uur een heerlijk ontbijt in de zon, na 20 minuten en de hele lucht trekt dicht het lijkt spookachtig, maar geen regen. We klimmen en dalen en hebben het heel goed samen. vijf weken weg en toch voelt dit niet zo.

We bedenken nog 100km. Is vier dagen eventueel 25 km per dag lopen, doen we niet want de fiets en wij zijn prima in orde. Even buiten Sarria is een eeuwen oud Jacobs kerkje 12 e eeuws van Barbalo. Voor we er zijn rijden we over een heel stil weggetje door een heel oud dorpje.We waren net op tijd om 12:00 uur ging het kerkje dicht.Onze weg weer opgepakt richting Portomarin. We staan met ons tentje aan de rivier Rio Miño in Portomarin dit is een ordelijk recht en ruim stadje.Het oude dorp verdween onder de waterspiegel toen de stuwdam in 1962 klaar was.Steen voor steen zijn de mooiste gebouwen afgebroken en hogerop weer in elkaar gezet, zo ook de 12 e eeuwse vierkante kerk van San Juan.

Het is weer zwaar weer, donder, hagel enz. We koken ons potje en eten lekker.Als we in het dorp zijn ontmoeten we Jos, hem en Hans hebben we onderweg een paar keer ontmoet leuk om elkaar weer te zien, zij zijn op de terug weg, opgehaald door hun partners.

12 e eeuws Jacobskerkje van Barbedelo

Sarria

Vierkante kerk van San Juan

Zondag 10 juni 2007.

Portomarin – Arzua.

Lukte niet om met een droge tent te vertrekken. De laatste loodjes. Onderweg bij een watertap wandelen een paar Italianen, “Concurento” roept er één, Concurento en zet demonstratief zijn “bob” achter de onze, er worden foto’s gemaakt en gelachen. Gerrit komt zo met zijn fiets de Italiaanse huiskamers binnen. Later op de dag fietsen we weer over een landweggetje met eucalyptusbomen, een heuvelachtig landschap. Een ommetje maar de moeite waard. Morgen fietsen we ook een ommetje om de drukke N547 te mijden. Nog een nachtje en we zijn er, nog niet te geloven. Nu staan we in Arzua, een heel klein plekje voor een tent en wij hebben de grootste. Als we in het dorp wandelen zien we Herman en samen drinken we koffie en praten de boel bij. 48km nog, wat we de rest van de week doen weten we nog niet. Uitrusten, Santiago bekijken, fietsen zonder bagage enz.

Het stenen kruis bij Ligonde roept de vermoeide pelgrim als het ware toe:

‘waar eindig je, mijn pelgrim,
Mijn pelgrim waar ga je naar toe?
Op de weg naar Santiago,
Ik weet niet of je aan zult komen…’

De gelouterde pelgrim met zijn ogen gericht op dit kruis antwoordt in gelijksoortige woorden:

‘Als ik nu geen kracht meer heb,
Zal mijn geest ze me bieden’.

De pelgrim als symbool van de levensweg, de zoektocht die in ieder van ons diep verborgen zit en die León Felipe omschreef als:

‘Leven als een pelgrim,
slechts een pelgrim
die steeds over nieuwe paden trekt,
Leven als een pelgrim,
Met geen ander doel,
Zonder andere naam en zonder land,
Leven als een pelgrim,
Slechts een pelgrim…’

Eucalyptusbossen bij Touro

Maandag 11 juni 2007.

Arzua – Santiago de Compostela.

Vanmorgen vroeg vertrokken de meeste wandelaars zijn dan al weg. Het is fris.

Nog even over gisteren, we klimmen 12km en zijn daarmee 1,5 uur op weg, de dag ervoor dalen we 12km en zijn er in 20 minuten. De laatste 48km toch heel zwaar, klimmen en weinig dalen of het zit in ons, kan ook nog. Gerrit had er minder moeite mee, hij had gisteren een vervelende dag. Vandaag ook nog een slechte weg, een echte Camino fietsweg. Langzaam naderen we Santiago. Het lijkt eerst niet druk, maar als we de kathedraal naderen is het heel druk. We lopen, kunnen we beter de route volgen. Komen bekenden tegen. Erg leuk. Onze fiets is wel erg lang. Daardoor onhandig maar met veel geduld en aardige mensen bereiken we ons doel. Eerst de stempel en het bijbehorende Compostelaat, we staan in de rij, dan gaan we naar de kathedraal. Eerst even snel naar huis bellen kunnen ze ons zien via de webcam. Hierna komen we onze Spaanse vrienden weer tegen (ketting). Ook nu weer veel belangstelling voor de “train”. Deze kerk gaan we zeker nog een keer goed bewonderen. Een lang gesprek gehad met een Nederlands echtpaar over onze tocht. Dan de camping, is toch nog gelukt om deze te vinden. Op de valreep een heerlijke kop koffie. Morgen om 12 uur naar de pelgrims mis. Het grote wierookvat, zal er wel niet zijn. We zullen zien. Nu om 20:30 uur zitten we, ja hoor alweer bier en wijn naast onze tent. Raar hoor, morgen geen fietsdoel, nog wel steeds op weg, nu op weg binnen Santiago. En dan verlaten we ons “thuis, the train”. Veel Nederlanders hier op de fiets (half jaar) of met de auto en de “sleurhut”. Vandaag niet met de wandelaars op gefietst, hebben we gemist, hun route liep anders, de afgelopen dagen zag je ze steeds, is bijzonder. Waarom kan ik niet beantwoorden.

Dinsdag 12 juni 2007.

Santiago de Compostela.

Ieder mens blijft steeds dezelfde maar niet hetzelfde.

Vandaag niet fietsen, vreemd. Rond 10:00 uur naar de stad gewandeld, om 12:00 uur de pelgrimsmis bijgewoond. Was heel bijzonder. Kom je weer mensen tegen die je onderweg hebt ontmoet. Ook voor de wandelaars was het vaak een bijzonder weerzien met elkaar. Heel ontroerend allemaal. Met Ellen, Jeanette, Paul en Herman koffie gedronken daarna gaat ieder zijn weg. Wij nog een kaart sturen naar de Franse familie uit Bonnes. Daarna de weg terug naar ons tentje. Was een lange dwaal weg, wat een half uur moest zijn werd wel meer dan een uur. Santiago is een mooie stad met veel smalle steile straatjes. Veel auto’s komen er niet in de stad doordat een aantal straten uitloopt op een trap, met onze fiets was dat ook een probleem gisteren. Als je zo lang langs rustige mooie wegen hebt gefietst heb je nu veel lawaai moet je eerst vind ik wel aan wennen. Het lopen van en naar de stad sloopt je ook. Je weet geen weg en het is druk, en dan natuurlijk de klimmen, voel je nog echt je benen.

Woensdag 13 juni 2007.

Santiago de Compostela.

Vanmorgen even uitslapen, het regent wat, dus ook de enige broeken niet droog. Als we later weggaan dan drogen ze wel onderweg. Ook nu zien we fietsers en wandelaars de stad binnen komen. Wij gaan kijken waar we de fiets in kunnen leveren. En gaan daarna door naar de binnenstad. Genoeg te koop. We besluiten een CD te kopen met Keltische muziek, hadden we gisteren al gehoord. Voor mijn “bob” haal ik een kettinkje met schelp. Ik ben super trots op deze geweldige “bob”. Gerrit wist al heel snel dat ik het stuur niet over zou nemen (heb er geen rijbewijs voor). Want alleen met mijn eigen fiets zou ik het al veel te hard vinden gaan (dalen) doe het wel maar dan in mijn eigen tempo en veel extra remblokken in de tas. Later naar een Museum geweest. Museo Peregrinacions gaat over het pelgrimeren. Veel oudheid gezien. Taart gekocht, Geraldine is jarig en rond 17:00 uur waren we “thuis”. Ja hoor de tent is ons thuis, steeds geweest. De taart is een speciale met amandelen super lekker en we hoeven niet te delen. Hoe we de draad thuis weer oppakken, we weten het nog niet, gelukkig heeft Gerrit nog een weekje vrij. Bijna 6 weken weg toch voelt dit niet zo, ondanks het slechte weer, zeker in het begin en niet de pech met de fiets vergeten Ook nu niet heerlijk buiten zitten of liggen, harde wind en regen. Ssst Gerrit slaapt, ik ga ook even.

Het beroemde wierookvat

Donderdag 14 juni 2007.

Santiago de Compostela.

Een glimlach die je uitstuurt, komt weer bij je terug.

Wat een regen vannacht en gisteravond ook. Van buiten zitten of liggen naast ons huisje is geen sprake. Vandaag een beetje uitgezocht waar we zaterdag met de bus naar het vliegveld kunnen. We worden heen en weer gestuurd, maar vinden zelf de halte, waar koop je het buskaartje, ook gevonden. Onderweg maken we nog een paar gezellige babbeltjes. We lopen door naar de grote markt als wij komen gaat deze bijna dicht. Onze benen doen nog steeds zeer ook tijdens het lopen is het klimmen en dalen. Nog even een lekkere worst gehaald, heerlijk ook een stuk apart brood, onderweg trekken we er steeds een stuk af. Gerrit bestelt koffie en we krijgen een glas met een bodempje koffie met slagroom en is niet lekker. Ons cafeetje bij de camping heeft heerlijke koffie morgenavond nog één keer daar lekker eten. Gisteravond daar ook lekker gegeten. Kregen we nog een neutje, nou dat heb ik geweten Gerrit kan er goed tegen. Nog even en we vliegen naar huis, ruim vijf weken ben je op weg en in een halve dag ben je weer op Nederlandse bodem. Vanmorgen was er een demonstratie van de brandweer. Vorig jaar was hier een grote brand. Het materiaal van deze mensen om mee te werken is slecht. Men wil beter materiaal. Het viel op dat het een klein groepje was. Toch was er veel politie op de been. Het leek ons niet bedreigend want we zijn er langs gelopen.

Ons “thuis”

Vrijdag 15 juni 2007.

Santiago de Compostela.

Vanmorgen onze fiets weggebracht dat betekend nu echt het einde van onze fietstocht van ruim vijf weken. Nog nooit zo lang van huis geweest en ik moet zeggen het is goed bevallen. Dit op weg zijn was heel bijzonder omdat je onderweg veel mensen ontmoet die dezelfde weg gaan en allemaal op hun eigen manier en om hun eigen redenen. Is het een uitdaging, spiritueel, heeft het met je geloof te maken, met onthaasten, wil je een nieuwe andere weg inslaan en is dit een begin. Omdat je lang op weg bent is er veel tijd en ruimte om na te denken, praten met de velen die ook onder weg zijn, allen zijn we gelijk. Wat heeft het ons gebracht? Een hecht team, geborgenheid naar elkaar, onvoorwaardelijk vertrouwen in elkaar maar ook naar de andere mensen op weg naar Santiago de Compostela. Het is een heel bijzonder gevoel om dit samen te hebben mogen doen, en tegelijk weten dat het thuis front er is als er wat aan de knikker mocht zijn. Vanmiddag voor het laatst naar de stad gewandeld daar ontmoeten we Ellen en Jeanette weer ook Hannie en haar man, van hen horen we dat het met Marjo en Dick niet zo goed is gegaan. Ook komen we Marjan en Ton en….. tegen zij komen net binnen en moeten eerst andere zaken regelen. Je hoort her en der om je heen dat mensen moeten afhaken om ziekte, privé of materialen pech. We zijn dan ook erg trots maar ook zeker dankbaar dat we ons doel hebben bereikt door onze eigen inzet en hulp van het thuisfront. Het meeste dankbaar: de mensen op weg, dichtbij ons.

Ja,ja en dan morgen terug vliegen, landen op schiphol. Een nieuwe ervaring. We wachten af en morgenvroeg afscheid van ons kleine “thuis” deze mag mee vliegen, ook leuk. Hoe zal het aan de Bevertstraat zijn? Pakken we makkelijk onze draad weer op of zijn er twee nieuwe mensen komen wonen de tijd zal het ons leren.

Morgen vroeg gewoon wakker worden en volgen onze gevoelens wat we moeten, het ging immers bijna zes weken vanzelf toch!

Zaterdag 16 juni 2007.

Santiago de Compostela – Haaksbergen.

Een paar passen terug kan het begin van een aanloop zijn.

Het zou aardig mooi weer worden hadden we gehoord dus ons tentje maar laten staan. Zien we gisteravond hoe slecht het vandaag gaat worden. Als we wakker worden is het droog dus snel op staan, tent zo goed als droog in de bob. We drinken maar eens koffie en wandelen naar de bus. En gaan maar door naar het vliegveld en dan begint het wachten. Als het droog was geweest waren we veel later vertrokken, ach het zal nog wel 17:00 uur worden en dan vertrekt ons vliegtuig. Palma de Mallorca, daar nog even een uurtje wachten en dan komt schiphol inzicht. En later Haaksbergen. Wachten we tot we een ons wegen, tuurlijk niet. Het komt goed zoals veel is goed gekomen toen we op weg waren.

Thuis komen.

Het vliegveld had ongeveer 45minuten vertraging en als we dan eindelijk onze bagage hebben, al wachtend afscheid genomen van Ellen, Jeanette en Raoel, kunnen we weg. Verrast zijn we heel verrast want veel familie en onze kids zijn er, en dat zo laat nog, bloemen, ballonnen enz. Hartverwarmend.

Even langs Deventer. Een hele blije Dovchka meenemen en dan naar huis. En als het licht wordt nog even naar bed.