Met en zonder Kuifje in Tibet

Fietsen op 4 000 meter hoogte  / verslag van een bijzondere tocht

Door Herbert Meijer

Op een goede dag, al weer een tijdje geleden besloten met (Herbert) en zonder (Jan) Kuifje (Meijer) maar eens ergens anders te gaan fietsen dan in het Buurserzand. Na lang beraad en vele biertjes later werd het Tibet. TIBET?...Ja Tibet!! Als Kuifje het kan, dan kunnen wij dat ook! Wij ons dus aangemeld bij een reisclubje met 13 andere fietsers, dat moet wel want Tibet hoort tegenwoordig bij China en je mag er eigenlijk niet buiten groepjes reizen. Tibet ligt in het verre Westen van China, en voordat de Chinezen het bezetten in 1957 werd het geregeerd door de Dalai Lama, de geestelijk en tegelijk politiek leider.

Het Boedhisme is dé godsdienst, met duizenden kloosters. Nu hebben de Chinezen er na hun inval heel veel verwoest (zie ook de film met Brat Pitt ‘Seven years in Tibet’), maar er zijn er nog er nog wel zo veel over dat de Kuifjes Meijer op een gegeven moment een beetje kloostermoe werden. En toen hadden we nog niet eens gefietst!

Lhasa is de hoofdstad en ligt op 3700 meter hoogte, dat is even wennen, maar na een dag of drie kun je toch al weer heel behoorlijk een trap op lopen zonder sterretjes voor je ogen en hinderlijke braakneigingen te krijgen. Nou ja, dat braken viel wel mee, maar Jan (zonder Kuifje) heeft wel een flinke diarree opgelopen, ook een soort braken, na het nuttigen van een yak-steak. De yak is de nationale koe van Tibet. De weken daarna hebben we beiden geen vlees meer tot ons genomen, en geen buikloop meer gehad.

We fietsten van Lhasa in Tibet naar Kathmandu in Nepal .Een afstand van 1200 km.Tot aan de grens met Nepal (1000 km) bevinden we ons steeds op 4000 mtr hoogte. We zullen zes passen van rond de 5000 meter over moeten. Begeleiding door een pick up, waarin onze bagage, eten voor onderweg en twee Tibetanen. Ongeveer 750 km van de tocht is niet geasfalteerd, en is werkelijk oemeunig slecht (gaten, keien, tientallen kilometers wasbord, en stof, stof, stof), maar het was fantastisch!

Donderdag 21 september is het vroeg wakker worden want 100 km voor de fiets en over onze eerste pas van bijna 5000 meter. Het belangrijkste om zeven uur ’s ochtends in een Tibetaanse slaapkamer is de zaklantaarn, want meestal ontbreekt het licht, (soms hangt er een zielig peertje aan een draadje). Stel je dan een ruimte voor, eigenlijk al vol met twee bedden, waar er nu vijf staan, waar vijf mensen hun tassen hebben staan, waar dus even veel hopen kleren liggen, en je begrijpt dat je dus de hele nacht hebt wakker gelegen om toch maar vooral niet te vergeten waar je schoenen staan, je broek ligt, en vooral je zaklantaarn. Ons wassen hebben we gisteren al bij de pomp gedaan, dus dat hoeft niet meer. Het toilet, bestaande uit een gat in de vloer, waar je boven moet gaan zitten (de voorloper van het ons allen bekende Franse toilet), en waar de wind vrij spel heeft op je billen, zodat je zo maar een blaasontsteking of zelfs erger kan oplopen, nodigt niet uit tot een bezoek. Poepen en plassen kan onderweg ook wel! Vergeet nooit toiletpapier in je fietsshirt te stoppen!!

Het ontbijt bestaat, zoals overal, uit noodlesoep, pannenkoek en soms gebakken ei. En thee natuurlijk, maar die is altijd en overal aanwezig. Verder blikjes cola, dat goed schijnt te zijn tegen diarree. Ondertussen drijft de geur van koeienmest over de eettafel, het is tenslotte een boerendorpje. Als we op de fiets stappen, begint het licht te worden, het is nog koud en dus handschoenen en overschoenen aan. Het landschap is overweldigend, de zon komt op en schijnt op de besneeuwde bergtoppen, boeren gaan naar hun akkertjes, iedereen zwaait en lacht naar ons. De zon komt over de bergen en de arm en beenstukken gaan uit. Ik fiets dus nu op 4000 meter hoogte, en ook nog in Tibet! Ik kan het me nauwelijks voorstellen en dat blijft de hele tocht zo. Dat overweldigende grootse landschap, de dorpen en steden, de Tibetanen doordrenkt met Boedhisme. En dat je daar dan door mag fietsen….En dat je lichaam dat dan ook nog aan kan…..

Dan begint de klim. Dertig kilometer. Hoe zal het gaan? Spannend! Het is niet zo stijl, 4 5%? Lekker fietsen dus, het landschap lijkt op de Alpen, alleen grootser, veel gras met yaks en schaapjes. Jan rijdt ver voor en boven mij, ik in een groepje met onze aardige Belg en twee anderen. Op 4400 mtr, hoogte, op de helft van de klim, gaat dat lekkere van het fietsen er af. Hoe snel moet je ademhalen om het beetje zuurstof in de lucht naar je rode bloedlichaampjes te vervoeren? Maar om adem te halen heb je ook spieren nodig en die verbruiken ook zuurstof? Maar voor je benen heb dat ook nodig! En je hart gaat ook als een razende te keer, dat heeft toch ook zuurstof nodig. Er blijft niets voor je benen over. Ja, je gaat raar denken. Scherpstellen met je ogen op het tellertje? Moeizaam. Plotseling hoor ik een schaapje blaten. Schaapje blaten?? De hemel is wel dichterbij hier, maar zo ver heen ben ik toch nog niet? Het lam hangt bij een uitermate vriendelijke Tibetaan op de rug. Hij wil het schaap graag aan mij verkopen. Gelukkig heb ik weer een reden van mijn fiets te stappen, overigens lukt het me altijd wel een reden te bedenken aan de kant van de weg te gaan zitten. Als je dan weer opstaat, gaat het je geweldig duizelen. Even rustig en dan weer op stappen. Uiteindelijk kom je dan toch boven waar het Boedhisme in de vorm van gebedsvlaggetjes en heilige steenhoopjes letterlijk hoogtij viert.

Met en Zonder Kuifje staan dan voor de Mount Everest.

Zie ook: www.conijnreizen.nl