Verslag fietstocht naar Lago Maggiore - Italië

Prachtige tocht, di pasta van Mamma Mia

Door Harm Buter

Deelnemers

• John Brefeld
• Harm Buter
• Paul Lieven
• Hein Poodt
• Harry Siemerink
• Gerard Steggink

We vertrokken van de werf van Hein en Trees Poodt in de kampeerbus, en in de regen, naar Tilburg, waar we in de warme zon de route, die uit Amsterdam voerde, oppikten. We konden die dag en ook de volgende dagen, grotendeels gebruik maken van gewezen spoorlijnen, waarover glad geasfalteerde fietspaden waren aangelegd, zodat we snel opschoten. Halverwege de etappe ontmoetten we Hein Poodt met de camper, die heerlijke koffie had gezet. Het was prachtig weer, een beetje wind mee en ca 20 graden C.'s Avonds op de lege camping speelden we Jeu de Boule, dat Gerard had meegenomen.

De volgende dag ging het verder over de voormalige spoorlijnen tot de koffie halverwege. Daarna moesten we de weg zelf zoeken. Dat viel toch niet mee, want er staan geen richtingaanwijzers op de route. Dat had tot gevolg, dat we de laatste 10 kilometervoor Huy (aan de Maas, bekend van de Waalse Pijl) in de goot van de autoweg met druk verkeer belandden, waar we pijlsnel de Maasvallei indoken.

Zaterdags werden we gewekt door het lawaai van kraaien, duiven en straaljagers. Bovendien regende het, maar mijn gelegenheidstentje lekte niet, al was de binnenkant kletsnat van het condenswater. Dat betekende, dat je niet kon gaan zitten, want dan werd je rug ook doornat. Het weer knapte op en we gingen dwars door de Ardennen richting Luxemburg. Het bleek inmiddels toch wel, dat mijn bijna 20 jaar oude fiets een museumstuk is geworden.(te zwaar, geen triple, schakelen met hendels aan het frame enz.) Het heeft er toe geleid, dat ik inmiddels een nieuwe racefiets heb gekocht. Wat hij wel goed kon was afdalen, zodat ik steeds weer bij de groep kon aansluiten. Bastogne ligt zo'n 600 meter hoog. Van daaruit loopt er een glad fietspad van 20 km. lengte naar Wiltz in Luxemburg en nog naar beneden ook. Dat ging dus vanzelf. Op de camping kregen we eten, dat Erna (de vrouw van John) had klaargemaakt en dat we bewaard hadden in de koelkast van de camper. Zondags liep de route door de stad Luxemburg, wat een doolhof bleek te zijn met veel omleidingen. Daar ging John zijn GPS (Tom Tom) proberen, wat goed lukte, alleen, die route was niet gelijk aan die van het routeboekje. Dus discussies, maar we zijn er toch gekomen.'s Avonds hebben we heerlijk in de stad gegeten.

's Maandags fietsten we Frankrijk in met windje mee, veel zon en ca 25 graden C. In de halteplaats Nomeny bleek geen camping te zijn, zodat we doorreden naar Mellery, waar Hein inmiddels de camper had geparkeerd op een mooi plekje aan de rivier. Dat werd dus bermtoerisme zonder voorzieningen, behoudens een kraantje op 100 meter afstand. We hebben alle restjes opgegeten, zoals appels, sinaasappels, toastjes met paté, bier en een beetje melk, want in Mellery zijn geen winkels, laat staan restaurants. Politie hebben we gelukkig niet gezien. De volgende dagen koersten we door het golvende Franse land. Ik herinner me de stad Nancy met zijn uitzonderlijk mooie park en plein en de goede fietspaden langs de vele kanalen met de veelal Nederlandse kruisers en de tientallen sluizen. We gingen onder de Vogezen door, maar moesten wel over de Col d'Oderen van bijna 900 meter hoogte, waar we ingehaald werden door een grote groep toerfietsers, die allemaal in clubtenue en in gelid de helling besteeg. Het bleken toerfietsers uit Utrecht en omgeving te zijn. Bij Miécourt kwamen we Zwitserland binnen en daarna kwam de Jura, zo'n 1.000 meter hoog. De route volgens het boekje kon niet, want de brug over een rivier lag eruit. De omleiding ging over een 4 km. lange helling van 14%.Toen ben ik maar even in de camper bij Hein gaan zitten.

Wij zijn bij Kandersteg in Zwitserland in de tunneltrein gestapt en reden onder het Berner Oberland door. De dag daarop stond de Simplon-pas, 2005 meter hoog, op het programma. Het is me gelukt naar boven te fietsen, maar ben wel als laatste boven gekomen. Het ging 25 km. lang omhoog, maar gelukkig ook omlaag, dus kon ik weer meekomen. Overigens vond ik het door de vele donkere tunnels en galerijen met donderend verkeer levensgevaarlijk.

In Italië kampeerden we een keer "op de boer", vlak naast een stal met alsmaar loeiende koeien en stinkende mesthopen. Maar we waren inmiddels wel wat gewend. De oma des huizes heeft 's avonds heerlijk voor ons gekookt, echt Italiaans d.w.z. eerst een bord afgeladen met pasta en daarna de hoofdmaaltijd.

Op de 13e fietsdag bereikten we met heerlijk weer het Lago Maggiore. 's Nachts ging het regenen, wat de volgende morgen doorzette, zodat we besloten in de camper te stappen en naar huis te gaan. Het zomerhuis van Paul in de bergen hebben we daardoor niet gezien. Misschien een volgende keer? Al met al was het een prachtige tocht, zonder ongelukken en zonder lekke banden, die we niet meer zullen vergeten.