Verslag vakantie fietstocht in …C H i N A

Fietstocht van Guanzhou naar Guillin. Als toegift nog een weekje Peking.

Door Gerry en Jan Meijer

Het is drukkend warm als we onze fietsen inladen en naar het hotel in Guanzhou (Canton) worden gereden. Twee dagen later fietsen we door het hectische verkeer, links en rechts worden we voorbijgereden, tegenliggers, die aan de voor ons verkeerde kant van de weg rijden, zijn een normale zaak. Rechtsaf rijdt altijd door, ook al ga jij rechtdoor en  voor rood moet je stoppen, als je geen haast hebt. Gelukkig voor iedereen: er wordt langzaam gereden en daardoor gebeuren er maar weinig ongelukken.

Op de derde dag van onze 900 kilometer wordt het verkeer duidelijk minder. We hebben de grote stad met z’n voorsteden verlaten en fietsen door een omgeving met lieflijke rijstvelden, waar overal boeren aan het oogsten zijn, die zwaaien en “hello’’ roepen. 

We overnachten in kleine of grote hotels die in ons reisboekje van AWOL (Asian way of Life) staan aangegeven. Dat is de ene keer een luxueus hotel waar het absoluut niet de bedoeling is dat je je fiets voor de geweldig grote ingang met pilaren parkeert en de andere keer een heel klein eenvoudig guesthouse met maar vijf kamers. Op alle kamers is altijd een thermoskan met warm water aanwezig. Kopjes en een paar zakjes thee zijn voorhanden, evenals een nieuwe tandenborstel, een kam, een potje met shampoo en douchegel en niet te vergeten een paar badslippers.

China is een echt theeland, want dat kun je overal krijgen. Koffie kennen ze bijna niet of het moet bij Mac Donalds zijn, wel is er Nescafé te koop in de winkeltjes.

‘s Avonds halen we vaak broodjes bij de bakker die wij als ontbijt gebruiken, dat is niet echt Chinees, want zij beginnen met noodles of rijst. Onderweg op de fiets eten we dan koeken met cola of gaan langs een eettentje op de route een kleinigheid eten. Veel honger hadden we nooit, maar dorst des te meer, allebei stoppen we elke dag een anderhalve litersfles in de bidonhouder en die zijn ‘s middags weer leeg. We fietsen niet hard, zo rond de 20 km per uur en we stoppen regelmatig om iets te bekijken of een praatje te maken. In de grote steden gaat dat nog wel want een beetje Engels kunnen de jonge Chinezen soms wel.

Op het platteland is zelfs de weg vragen moeilijk. Meestal wijzen ze in de richting die jij ook al hebt bedacht. Als je een aantal keren aan verschillende mensen de weg hebt gevraagd en ze dan allemaal dezelfde richting opwijzen is de kans groot dat dat de goede weg is.  Fietsen op richtingaanwijzers kun je wel vergeten, want je kunt er geen snars van lezen. Gelukkig gaf ons routeboekje duidelijk de weg aan. Wel moet je je tellertje in de gaten houden, want om de zoveel km is er een aanwijzing. Bijvoorbeeld 5.8 km: ga bij de tempel met de gouden boog rechts. In de buurt van grote steden met veel nieuwe wegen gaf dit wel eens problemen, want dan had het tempeltje plaats moeten maken voor een of andere brede weg.

Op een dag besluiten we van de route af te wijken. We hebben al een paar dagen beton weggefietst, goed te doen, maar er is wel veel vrachtverkeer en die nemen ook stof met zich mee. Op de kaart van 1: 1,5 miljoen is een ander weggetje te vinden dat ook naar ons einddoel van die dag leidt. Na drie keer vragen dus, besluiten we het erop te wagen. Al snel wordt de weg smaller en 2 km verderop komen we steeds minder asfalt tegen . De gaten in de weg worden groter en breder en staan soms vol met water. Het weinige verkeer slingert om de plassen heen met een slakkengang, wij zijn op de fiets zeker net zo snel. Als we door een dorpje komen lijkt het wel of we zo in de middeleeuwen zijn gefietst. We voelen ons er niet helemaal op ons gemak en fietsen door.

Bij de foto: Door overvloedige regen is de weg hier overgenomen door de eenden).

Langzamerhand naderen we het verste punt van onze route, het Karstgebergte. Hier en daar zien we de eerste heuveltjes verschijnen in het landschap, echt een decor voor een James Bond film. Tot dan toe hebben we nog maar weinig hellingen gehad, wel is het overal heuvelachtig, maar niet zwaar, ook niet met de bepakking achterop de ATB. Het is de eerste dag met regen en die wil maar niet ophouden. We besluiten later op de dag toch te vertrekken, gelukkig is de regen hier warm en vermengd zich dat mooi met het zweet.

Onderweg zien we niet alleen veel water over de weg spoelen, maar ook bergen met zand op de straat liggen, veel rijstplanten zijn nu bijna helemaal onder het water verdwenen. De uitlopers van de typhoon hebben hier ook hun werk gedaan.

In Qingping dat in het gebergte ligt, blijven we wat langer en maken een schitterende boottocht door dit Karstgebergte. Van daaruit fietsen we verder over een heuvelachtige zandweg met uitzichten over rijstvelden en bergen.

Dit is onze eerste zware etappe en zijn dan ook blij als we laat in de middag de grote asfaltweg bereiken, die ons naar Guillin brengt. Dit blijkt een zeer drukke stad met toeristen te zijn, voornamelijk Chinezen. De prijzen op alle gebied liggen hier dan ook vele malen hoger. We besluiten na een dag rusten en slenteren verder te fietsen, we zijn dan weer op de terugweg.

In Yangzhou dat aan de voet van de bergen ligt maken we een rondje, op de fiets natuurlijk, om de stad. Het is een ‘uitgepijlde’ route en we fietsen achter een heleboel fietsers aan, maar deze blijken naar de rivier te gaan om daar op een bamboevlot te kunnen varen. De route zijn we nu kwijt en we gaan op goed geluk verder. Uiteindelijk eindigt ons tochtje in een rijstveld en moeten we ons laten overzetten met een klein vlot. Met natte voeten, over smalle rijstveldpaadjes lopend en met de fiets zo’n beetje voor ons uitduwend, komen we dan weer op een brede zandweg uit. Het paadje is te smal om te fietsen als je tenminste niet 30cm l lager wilt belanden in het rijstveld.

In het hotel van Lisa, waar we verblijven, is alles in Mao stijl. Mao rode boekjes, Mao petjes, Mao speldjes, Chinese vlaggen, je kunt er van alles vinden van de vergane glorie. Het hotel zelf kan ook wel een opknapbeurt gebruiken of in ieder geval een grote schoonmaak, want kakkerlakken rennen overal in het rond.

’s Middags om drie uur besluiten we de bus te nemen naar Guanzhou, onze startplaats en om 10 uur ’s avonds zitten we in de slaapbus, 900 km staat nu op het tellertje. Eigenlijk hadden we nog een aantal kilometers kunnen fietsen, maar we  hebben  de route sneller gefietst dan was gepland, dus hebben we een week over. Een ander argument om met de bus te gaan was dat we dan weer 3 dagen door verstedelijkt gebied moeten fietsen, voordat we in het hotel zijn, de steden zijn onbeschrijfelijk chaotisch en groot!

 De volgende ochtend vroeg -  na een bustocht van 11 uur -  zijn we weer in Guanzhou, moe en geradbraakt. De slaapbus met vaste bedden was prima, maar de wegen hebben zoveel gaten dat we ons zelfs moesten vastsjorren op bed om er niet uit te vallen. Van slapen kwam natuurlijk niets. Als we uitgeslapen zijn besluiten we later op de dag een week naar Beijing te gaan.

De trein naar Beijing is een ware belevenis. Zo delen we de coupé met vier Chinezen, waarvan er één gelukkig een beetje Engels kan. Aan beide kanten van de coupé staan drie stapelbedden, aan de zijkant is een gangpad met klapstoeltjes. Als je niet slaapt, kun je op het onderste bed zitten of op een klapstoeltje. Eten kun je zelf meenemen maar kun je ook kopen in de trein. Wij vermaken ons met slapen, lezen, sudoku’s maken, en landschap kijken. Dat is niet spectaculair, er is veel bebouwing en als we Beijing naderen lijkt het wel Nederland, vlak en overal mais. De trein wordt keurig schoon gehouden, ook de wc en ’s avonds om 22.00 uur worden de gordijntjes dicht gedaan en is het de bedoeling dat je gaat slapen. De trein rijdt zonder veel gebonk en lawaai en komt zelfs na 22 uur op tijd aan in Beijing. Dat zijn andere verhalen dan die wij van backpackers hoorden, die vertelden dat het in de trein een smeerboel was en je deze alleen moest nemen als je niet anders kon reizen.

Een hotel zoeken in Beijing is geen probleem, want er zijn veel toeristen. Ook regelen we op eigen houtje onze terugreis met de trein. Het enige wat je nodig hebt is geduld en de Lonely Planet, daar kun je van alles in vinden, dus ook waar een buitenlander een treinkaartje moet kopen op een heel groot station.

We bezoeken natuurlijk veel bekende dingen. Zoals het mausoleum waar partijleider Mao ligt opgebaard. Er schuifelt de hele dag een file van Chinezen aan hem voorbij, bij de uitgang kun je allerlei snuisterijen met zijn afbeelding kopen en foto’s maken is ten strengste verboden. Het mausoleum staat op het gigantisch grote Tiananmenplein.

Aan de rand van dat plein ligt de verboden stad, het paleis van de Chinese keizers. Om er te komen moet je eerst een 6 baansweg oversteken met veel verkeer. Het complex bestaat uit een hele gebouwen en is indrukwekkend. Na een paar uur zijn we cultuur moe en wandelen terug.

Later bezoeken we de hutongs, dat zijn arbeiderswijken met zeer kleine woningen. Er is 1 centrale waterkraan, wasgelegenheid en wc. Veel van deze wijken worden opgeruimd en de mensen gaan naar oerlelijke flats in de buitenwijken.

We besluiten fietsen te huren om zo, samen met 9 miljoen Chinese fietsers, door de stad te crossen. Dat blijkt niet mee te vallen, blijkbaar hebben veel fietsers hun tweewieler ingeruild voor een auto. Ook hebben de fietsen niet de juiste maat voor ons, maar groter was er niet. Als je door Beijing fietst zie je dat ze overal bezig zijn om de stad op te fleuren en schoon te maken, er wordt al veel reclame gemaakt voor de Olympische Spelen.

Erg indrukwekkend is de Chinese muur, die zo’n 80 km ten noorden van de stad loopt. Het is een hele toer om er met de bus te komen, niet alleen de weg is overvol, maar ook het busje is volgepropt met toeristen. We vertrokken om 7 uur en kunnen om 11.30 de benen strekken. Met het strekken zit het wel goed want we wandelen 10 km over de muur. De eerste kilometers zijn gerestaureerd,

daarna wordt het lopen meer klauteren. Overal zijn wachttorens in de muur gebouwd. De muur loopt overal over de hoogste heuvelruggen, dus vaak slingerend door het landschap.

Geweldig zijn de uitzichten en de inspanningen die de Chinezen hebben moeten doen om dit voor elkaar te krijgen. Moe en bezweet stappen we tegen de avond weer in het busje.

De laatste dag in Beijing gebruiken we om souveniertjes te kopen. Ook hier is voor ons alles spotgoedkoop, wel moet je overal onderhandelen over de prijs, vaak wordt het tienvoudige gevraagd en moet je afdingen, uiteindelijk zijn beide partijen tevreden.

Voor de terugreis gaan we weer 22 uur in de trein en behoorlijk fris stappen we weer uit op het perron van Guangzhou. Twee dagen later gaat ons vliegtuig terug naar Nederland en zit onze vakantie er op.

We kijken terug op een geweldige vakantie waarin we de Chinezen hebben leren kennen als aardige en behulpzame mensen. Een land om vaker te bezoeken.

We hebben geprobeerd een beeld te schetsen van onze vakantie. Als jullie vragen hebben, mail ons gerust: jhmeijer@hotmail.com.

Praktische informatie

Fietsvakantie van 26 juli tot en met 25 augustus 2006.

We hebben de fietsroute gekocht van AWOL ( Asian Way of Life), 2 keer pluspakket 418 euro. Pluspakket houdt in dat je een fietsroute krijgt plus 2 overnachtingen en een taxi vanaf het vliegveld.

De tickets hebben we zelf op internet geregeld. We zijn gevlogen met Finn-air 1550 euro voor 2 personen inclusief fietsen.

De fietsen hebben we ingepakt in fietsdozen. Dit werkt uitstekend.

Reisschema: